Verslag volgt later…

© Foto’s Jan Volwerk

[View with PicLens]

©Foto’s Jan Volwerk

[View with PicLens]

Met een beetje weemoed in zijn stem praat Robin Matena (23) over zijn voetbaljaren in zijn jeugd. Bij de kabouters van Dubbeldam. ,,Ik was net drie jaar oud toen ik daar lid werd.’’ Bij DFC. ,,DFC was in die tijd een toffe club met een zeer sterke jeugdafdeling.’’ Bij NAC. ,,Ik was in die tijd zelfs bij Feyenoord welkom.’’ En bij FC Dordrecht. ,,Een fantastische tijd. Ik heb het tweede elftal gehaald onder Bert Bartelings.’’

Daarna is het volgens hem zelf in voetballend opzicht alleen maar minder gegaan. ,,Door een gebrek aan discipline. Ik was heel lastig voor mijn ouders. In mijn puberteit, maar ook nog toen ik klaar was met school en ik aan het werk moest. Ik wilde niet werken. Ik sliep liever uit. Mijn vader stak daar een stokje voor. Hij zei dat ik ’s morgens gelijk met hem de deur uit moest om werk te zoeken. Pas als hij thuis van zijn werk kwam mocht ik weer thuis komen. Net zo lang tot ik werk had gevonden. Ik vond werk en moest daarvoor om zes uur uit mijn bed. Dat ging ten koste van het voetballen. Na een dag hard werken, had ik geen zin meer om te trainen. Ik ben achteraf wel blij dat mijn vader zo streng is geweest. Ook nu is hij er voor me. Dankzij zijn steun heb ik een eigen koeriersdienst in de wijk Krispijn op kunnen starten en kan ik straks met mijn vriendin op eigen benen staan.’’

Vroeger was in huize Matena alles voetbal wat de klok sloeg. Ingegeven door vader Peter, die jarenlang in de hoofdmacht van DS’79 speelde. ,,Dubbeldam was mijn eerste club. Omdat mijn oudere broer Stanley daar voetbalde. Het was een eind fietsen vanuit de stad. Ik achterop bij mijn moeder, Stan op zijn eigen fiets ernaast. We zijn snel daarna verkast naar DFC. Dichterbij huis.’’

Daarna kam NAC. Achteraf een verkeerde keuze. ,,Stanley kon bij NAC terecht, ik bij Feyenoord. Omdat Stan naar NAC ging, heb ik een paar keer meegetraind in Breda met als gevolg dat ze mij ook wilden hebben. Het werd dus NAC, maar ik was snel terug bij DFC. Van de organisatie bij NAC klopte niet veel. Ik kon niet eens elke zaterdag voetballen.’’

Na een voor Robin mooie tijd bij FC Dordrecht speelde Matena één seizoen onder Marco ten Braak bij SC Emma en twee jaar bij VVGZ. ,,Toffe gasten die Zwijndrechters. Dat klikte wel. Het eerste jaar onder Arie van der Zouwen speelde ik regelmatig in het eerste elftal in de eerste klasse Ik kon aardig meekomen. Het tweede seizoen onder Winand van Loon belandde ik op een zijspoor en ben ik na dat jaar,nu een jaar terug, weer bij het net gepromoveerde SC Emma terecht gekomen.’’

Het afgelopen seizoen waarin SC Emma direct weer degradeerde wil de jongste Matena snel vergeten. ,,Ik heb in het begin even meegedaan en de laatste twee wedstrijden. Voor het grootste deel mijn schuld. Dan trainde ik drie weken en dan weer drie weken niet. Er was echter ook geen sfeer. Na afloop was bijna iedereen gelijk weg. Ik ben blij dat Marco ten Braak terug is. Met hem is de sfeer terug. En er staat weer een team dat om de prijzen mee kan doen.’’

© Foto’s en tekst Jan Volwerk

[View with PicLens]

© Foto’s Jan Volwerk

[View with PicLens]

Rombouts ziet zijn overgang naar hoofdklasser Heerjansdam als een enorme kans om ook op hoog amateurniveau te laten zien waar hij zijn hele voetballeven al goed in is: doelpunten maken. De clubs stonden in de rij voor Rombouts nadat hij als eerstejaars senior bij Meeuwenplaat maar liefst 46 keer het net had gevonden. ,,Ik was al snel rond met Heerjansdam. Voorzitter Janus van Peenen heeft mij persoonlijk benaderd. Hij heeft mij ook zelf rondgeleid bij zijn club. Hij noemde mij een ruwe diamant. Liet blijken dat hij veel vertrouwen in mij had en dat hij mij graag wilde hebben. Heerjansdam is een prachtige club, speelt op een hoog niveau en het veld ligt op een kwartiertje rijden van mijn huis.’’

Rombouts gaf eind vorig seizoen al zijn visitekaartje af in Heerjansdam. ,,Ik mocht meedoen in een toernooi voor spelers van onder 23 jaar. We werden eerste en ik werd topscorer van het toernooi met vijf doelpunten.’’

Heeft Rombouts dan helemaal geen problemen gehad bij zijn overgang naar het veel hoger spelende Heerjansdam? ,,Conditioneel niet. Buiten het voetbal doe ik aan fitness en aan hardlopen. Ik ben zes dagen per week met sport bezig. Misschien wel te veel. Ik ben wel eens een beetje moe, maar ik vind het heerlijk om elke dag met sport bezig te zijn. Waar ik de eerste weken wel problemen mee had, was met de veel hogere handelingssnelheid. Bij Meeuwenplaat kon ik een bal aannemen en dan tachtig uur vasthouden. Op dit niveau krijg je nauwelijks tijd om een bal aan te nemen en lang vasthouden is er al helemaal niet bij. Ik moest ook wennen aan een ander systeem. Bij Meeuwenplaats speelden we 4-5-1 en was ik die ene spits en mocht ik overal lopen. Bij Heerjansdam mag ik niet uit het centrum weg. Een groot voordeel is dat bij Heerjansdam iedereen goed kan voetballen. Als je kaatst, krijg je de bal direct op maat terug, of je krijgt een pass van achteruit die op je stropdas komt. Dat was ik niet gewend.’’

Rombouts wil bij Heerjansdam vooral leren. ,,Ik barst nog van de ambitie. Ik ben pas twintig jaar en droom nog steeds van het betaalde voetbal. Bij Heerjansdam moet ik het daarom maar laten zien. Wie weet wat er dan kan gebeuren.’’

Rombouts leerde het voetballen letterlijk op straat. ,,Met mijn vrienden. Toen we een jaar of zes waren, zijn we lid geworden van Meeuwenplaat.’’ In de jeugd speelde Rombouts ook voor WCR uit Rhoon en voor Botlek. En elk jaar werd Rombouts topscorer. ,,Mijn record is 67 doelpunten in één competitie. Ik ben een egoïstische zeer doelgerichte spits. Ik ben tweebenig en probeer uit alle standen het doel te vinden. En ik moet het hebben van mijn snelheid. Ik weet echter dat ik nog veel moet leren. Bij Heerjansdam houd ik mijn ogen en oren daarom wijd open,’’ aldus Rombouts die bij de Jumbo-supermarkt in zijn woonplaats assistent chef is van de zogenoemde droge kruidenwaren. ,,Ik heb binnen dat bedrijf voldoende ruimte om door te groeien, maar stiekem hoop ik als voetballer te slagen. En van mijn chef krijg ik gelukkig alle medewerking. Ik ben vorig jaar van Botlek naar Meeuwenplaat teruggegaan omdat ik op zaterdag moest werken. Nu krijg ik vrijaf omdat mij deze kans wordt gegund. Een mooi gebaar.’’ Zaterdag begint de competitie: ,,Best wel spannend.”

[View with PicLens]

Zijn acht jaar oudere broer Johan haalde als keeper het betaalde voetbal en timmert nu als trainer op hoog amateurniveau aan de weg. De 29-jarige verdedikger Ruben van der Werff wist van zichzelf dat het tweede elftal van de Werkendamse trots, Kozakken Boys, zijn plafond was. ,,In de tijd dat ik in het tweede speelde, kregen Werkendamse talenten sowieso geen kans. Maar ik was ook echt niet goed genoeg.’’

Of hij tegen zijn broer Johan heeft opgekeken, of misschien niet een tikkeltje jaloers is geweest? ,,Absoluut niet. Ik ben alleen maar erg trots op wat Johan heeft bereikt. Hij heeft daar ook echt alles voor gedaan. Ik heb Johan nog als trainer meegemaakt, Bij Kozakken Boys. Voor mij de beste trainer die ik in mijn voetballeven heb meegemaakt. En dat zeg ik niet omdat hij mijn broer is. Nee, ik heb het zelf nooit als keeper geprobeerd. Ik heb één keer twintig minuten in het doel gestaan, daar is het bij gebleven.’’

Ruben van der Werff begint inmiddels aan zijn vierde seizoen bij SVW, waar zijn andere broer Ezra (33) sportmasseur is. ,,De liefde, mijn vriendin Inge, heeft me in Gorinchem gebracht. We wonen op loopafstand van het voetbalveld. Ideaal. Ik moest in het begin wel vreselijk wennen. Aan de club en aan het niveau van het voetballen in de vierde klasse. Er werd bijna niet gevoetbald in de vierde klasse. Lange halen en veel fysiek geweld. Ik moest ook wennen aan trainer Rob Colijn. Hij zag het niet direct in mij zitten. ‘Je kunt beter maar weer trompet gaan spelen’ riep hij een keer. Ook wel logisch, want ik liet niets zien om hem op andere gedachten te brengen. Dat is later wel goed gekomen en ik heb inmiddels veel respect voor Colijn. Zijn grootste kracht is teambuilding. Met elkaar leuke dingen doen. Zo heb ik in die moeilijke begintijd de jongens ook beter leren kennen, waardoor ik me steeds meer op mijn gemak ging voelen. En nu drie jaar later en twee klasse hoger is SVW echt mijn club geworden. Gezelligheid is voor mij in het voetballen erg belangrijk, misschien wel het belangrijkste en bij SVW is het gezellig. Of ik me ontwikkeld heb als voetballer bij SVW? Ik denk het wel. We zijn ook steeds op een hoger niveau gaan spelen.’’

Ruben van der Werff was als kind niet direct enthousiast voor het voetballen. ,,Ik was net als mijn vader behoorlijk muzikaal en ben trompet gaan spelen. Op een behoorlijk niveau. Ik zat in een showkorps en kreeg privé-les. Voetballen deed ik alleen op straat. Pas rond mijn twaalfde werd ik lid van Kozakken Boys en kwam na twee wedstrijden in C2 al in C1 terecht. Bij trainer Kees Spaan. Achteraf denk ik dat ik het in het voetballen misschien wel verder had geschopt als ik op mijn zesde jaar was begonnen.’’ Daarna was de huidige trainer van Sleeuwijk, Arjan de Vries zeven jaar zijn trainer. Van één jaar in C1 tot en met het tweede. Ik heb overigens één keer met het eerste meegedaan. Onder Willem Leushuis één helftje tegen Unitas zondag voor de beker.’’

De voorbereiding is voor SVW niet best verlopen. ,,We hebben door de nodige blessures nog niet één keer met dezelfde ploeg gespeeld. Als straks iedereen weer fit is verwacht ik dat we net als afgelopen seizoen weer aardig mee kunnen doen.’’

Het afscheid van de damsport viel Tanya Chub zwaar. Emoties klinken door in haar stem. Een afscheid dat niet past bij een speelster met haar staat van dienst. ,,Pijnlijk. Het begon met een incident tij tiij dens de World Sports Mind Games in Beijing in 2008. Ik haalde na loodzware voorrondes uiteindelijk de kwartfinale. De kwartfinale en de halve finale zouden op één dag worden afgewerkt. Misschien wel twee partijen van vijf uur. Toen kreeg ik te horen dat er die dag voor mij geen begeleiding zou zijn. Een tripje naar de Chinese muur zou anders niet meer mogelijk zijn. Ik heb tot diep in de nacht gesmeekt om steun. Tevergeefs. Ik stond er alleen voor. Ik heb de finale gehaald, maar vraag niet hoe. De finale, die acht uur duurde, heb ik uiteindelijk verloren. Ik heb na die officieuze Spelen voor denksporten een klacht ingediend en om excuses van de bondscoaches gevraagd. Die kwamen niet. Ik ben zelfs niet gefeliciteerd, werd doodgezwegen en kreeg achteraf te horen dat ik buiten de groep stond, een andere taal sprak. Het NK, eind vorig jaar, was mijn laatste officiële wedstrijd. Het is over. Jammer, ik had nog wereldkampioen willen worden en ook in Londen, in 2012, had ik er bij willen zijn.’’

Tanya Chub werd op 16 mei 1970 geboren in Oekraïne, toen nog één van de Sovjetrepublieken. ,,Het dammen kreeg ik met de paplepel ingegoten. Mijn vader en moeder damden beide. Mijn vader is op de dag dat ik vier jaar werd verongelukt. Voor mijn moeder een aanleiding om mij naar de damschool te sturen. Ik vond het spelletje in het begin nog niet écht leuk. Ik deed wel erg mijn best omdat daar hele leuke reisjes tegenover stonden. Voor wedstrijden reisden we door de hele Sovjet Unie. Ik heb een andere jeugd gehad dan andere kinderen. Na school spelen met vriendinnen was er niet bij. Uitgaan in mijn tienertijd mocht niet. Ik moest trainen, trainen en studeren. En altijd vroeg naar bed. Ik heb dat alles nooit als negatief ervaren. We werden ook in de watten gelegd. Er was altijd voldoende eten. Tot kaviaar aan toe. Ik was ook snel volwassen. Later kon ik goed leven van mijn sport.’’

In 1996 emigreerde Chub naar Nederland. ,,Via mijn huidige man, Jacco Ambags die uit Alblasserdam komt ben ik bij de Dordtse damvereniging terecht gekomen. Een onwijs warme vereniging waar ik mij altijd welkom en thuis voelde. We hebben ook maanden gezocht naar een woning in Dordrecht. De woningen die wij op het oog hadden bleken paalrot te hebben. Nu wonen we in Bovenkarspel. In de begintijd moest ik erg wennen. Ik wilde direct werken, maar sprak de taal niet. Daarna is het hard vooruit gegaan. Ook als dammer ben ik enorm gegroeid. Tussen zeg maar 2001 en 2008 heb ik alleen maar hoogtepunten gekend. Vijf Nationale titels  in 1998 , 2001 ,  2005 , 2007 en 2008 en in Vilnius in 2002 de Europese titel,’’ aldus Chub, die in 2004 als enige vrouw tot nu toe aan het algemeen kampioenschap van Nederland deelnam en inmiddels de titels bezit van Internationaal Grootmeester (vrouwen), Nationaal Meester (vrouwen) en Kandidaat Meester Nationaal. ,,Ik zal er niet meer achterkomen of ik meer had kunnen bereiken. Wel wil ik zeggen dat wat ik heb bereikt, nooit had kunnen doen zonder de steun van mijn moeder, mijn zus en Jacco.’’

Chub werkt bij het archief van de Amsterdamse rechtbank. Ook is ze inmiddels moeder van een vierjarige zoon en heeft ze zich toegelegd op het bridgen. ,,Ook in deze sport wil ik de top halen. Of dat lukt? Geen idee. Ik ben heel hard aan het studeren. We zien het wel. Ik wil altijd het beste uit mezelf halen. In alles wat ik doe.’’

© Foto en tekst Jan Volwerk

 De inmiddels dertigjarige spelverdeler van Hardinxveld, Leon Kazen, heeft al de nodige derby’s tegen Sliedrecht gespeeld. ,,Wedstrijden waar je als voetballer naar toeleeft. Niet omdat je tegen Sliedrecht speelt. Ik kijk naar elke wedstrijd uit en ik wil altijd winnen, maar wel omdat er op die derby altijd veel publiek afkomt. Dat stimuleert. Ik merk in mijn omgeving ook altijd dat de wedstrijd tegen Sliedrecht er weer aankomt. Mijn schoonfamilie komt immers uit Sliedrecht. Ze proberen mij vooraf wel eens te dollen. Altijd op een leuke manier. Als we verliezen, moet ik dat meestal een paar weken horen. Van haat en nijd tussen Hardinxveld en Sliedrecht is overigens allang geen sprake meer. Dat dateert nog uit de tijd  dat beide clubs op niveau in het zondagvoetbal actief waren. Voor mijn tijd dus.’’

De wedstrijden van vorig seizoen tegen Sliedrecht weet Kazen zich nog als de dag van gisteren te herinneren. ,,In de uitwedstrijd speelden we goed. We kwamen zelfs met 2-0 voor. Na negentig minuten stond het 2-2. De return werd een smadelijke 0-5 nederlaag. We hebben dus nog wat goed te maken,’’ aldus Kazen.

Sliedrecht, dat zich net als vorig seizoen opnieuw behoorlijk heeft versterkt en met ex-prof Ron van den Berg een ambitieuze trainer in huis heeft gehaald, start zaterdag als favoriet. Kazen: ,,Sliedrecht zal voor de titel gaan, maar wij achten onszelf zeker niet kansloos. Met veel individueel goede voetballers heb je nog geen team. De kracht van Hardinxveld is, zeker in de tijd dat ik in de hoofdmacht speel, dat we er altijd als team staan. In een wedstrijd, maar ook darbuiten gaan we voor elkaar door het vuur. Dat is ook de reden dat ik nooit ergens anders ben gaan voetballen. Ook niet voor een paar extra centen. Flauwekul. Geld verdienen doe je doordeweeks. Op zaterdag ben  je bezig met je hobby. Natuurlijk willen we altijd winnen, maar plezier moet voorop staan,’’ aldus Kazen die als een echte clubman ook een pupillenelftal onder zijn hoede heeft.

Over het komende seizoen is hij optimistisch: ,,We hebben een goede groep, waarmee we in deze tweede klasse goed mee kunnen komen en van iedereen kunnen winnen.’’

  De pas achttienjarige aanvallende middenvelder Jordy de Jong maakte afgelopen seizoen op de laatste speeldag zijn eerste ‘burenruzie’ op het hoogste niveau mee. ,,Ik werd gevraagd door interim-trainer Marcel Vlot. We kenden elkaar van Sliedrecht onder 23 jaar. Geweldig om voor zo’n beladen wedstrijd tegen Hardinxveld uitgenodigd te worden. Nota bene met als inzet een periodetitel. Last van spanningen heb ik niet gehad. Ik heb die vrijdagnacht voor de wedstrijd gewoon lekker geslapen en ook op het moment dat ik een half uur voor tijd moest invallen, had ik nergens last van. Dat kwam mede omdat Marcel had aangegeven dat ik me vooral niet druk moest maken en lekker vrijuit moest voetballen. Dat heb ik gedaan. Het was wel een belevenis om voor zoveel mensen te spelen en helemaal omdat we met 5-0 wonnen,’’ aldus De Jong die eerder dat seizoen tegen Almkerk zijn debuut in het eerste had gemaakt.

De Jong maakte daarna ook de vijf nacompetitiewedstrijden mee, inclusief de verloren finale tegen GPC Vlissingen. ,,Doodzonde dat we niet zijn gepromoveerd. We kregen in het begin van die finale zelfs de beste kansen.’’

De Jong is dit seizoen de jongste speler in de selectie van Sliedrecht. Hij heeft maar één doel: een basisplaats veroveren. ,,Vorig jaar om deze tijd durfde ik daar nog niet aan te denken, maar nu ik er zo dicht bij ben, ga ik er voor. Het is voor mij nu wel een voordeel dat ik het slot van de voorbije competitie heb meegemaakt. Ik ken daardoor iedereen al.’’

De Jong is in aanvallend opzicht op meerder posities inzetbaar. In de spits, op de vleugel of achter de spitsen. ,,Ik ben geen echte spits, vind ik. Daarvoor scoor ik te weinig. Ik ben meer een man van de assist.’’

In het eerste bekerduel tegen Giessen viel De Jong in de laatste minuut uit met een enkelblessure. ,,Ik was bang dat ik een aantal weken niet zou kunnen spelen. Dat viel mee. Afgelopen zaterdag tegen Beek Vooruit was ik er al weer bij.’’

Gevraagd naar zijn verwachtingen voor het komende seizoen, windt De Jong er geen doekjes om. ,,Er wordt van ons verwacht dat we meedoen om de prijzen, maar wij moeten met deze groep gewoon promoveren. Of we een team zijn? We zijn sowieso als groep al een hechte eenheid. Ook de nieuwe spelers horen er helemaal bij.’’

Over de nieuwe trainer Ron van den Berg is De Jong enthousiast. ,,Een rustige man, bij wie je altijd terecht kan.’’

 Ton Heijstek: ‘Een beetje speciaal’

Vriendschappelijke banden tussen spelers van Sliedrecht en Hardinxveld zijn er niet. De trainer van Hardinxveld, Ton Heijstek, was voor zijn overgang naar de Sluisweg een aantal jaar trainer in het Baggerdorp. ,,Een beetje speciaal is die wedstrijd voor mij wel, natuurlijk. De selectie van Sliedrecht is echter de voorbije jaren behoorlijk veranderd. Van de nieuweling ken ik alleen Anthony Malawauw. Hem heb ik destijds van A1 naar het eerste elftal gehaald. Prachtig om te zien hoe hij zich daarna bij LRC Leerdam heeft ontwikkeld. Maar verder is de wedstrijd tegen Sliedrecht voor mij net als alle andere wedstrijden. Eén die we willen winnen. We hebben een goede voorbereiding achter de rug. In de beker hebben we een zeer goede wedstrijd tegen Madese Boys, die we met 3-2 wonnen, afgewisseld met een matig optreden afgelopen zaterdag tegen RCD. Er was geen beleving.Voor komende zaterdag hoef ik mijn jongens niet te motiveren,’’ aldus Heijstek.

© Tekst en Foto Jan Volwerk

,,Ik heb best wel ambities. Ik wil binnenkort ook het TC 1-diploma halen. Maar ik ga pas weg bij Raptim als hier een goede organisatie staat en er een geschikte opvolger is.’’

Het werk van Tatli heeft zijn vruchten al afgeworpen. De club promoveerde in zijn eerste seizoen van de vijfde naar de vierde klasse en wist zich afgelopen seizoen op dat niveau te handhaven. ,,We kwamen zelfs in één periode maar één puntje tekort,’’ blikt de enthousiaste Tatli terug. ,,We hebben vorig seizoen de pech gehad dat een aantal dragende spelers geblesseerd raakte. De jonge jongens die overbleven, waren nog niet bij machte om het elftal te dragen. Toen die gasten vijf wedstrijden voor het einde van het seizoen terugkwamen, wonnen we direct drie potjes op rij.’’

Tatli predikt drie zaken. Plezier, zelfbeheersing en verzorgd voetbal. ,,De jongens moeten met plezier naar de training komen. En dat is inmiddels wel gelukt. De opkomst is negentig procent. Die tien procent heeft onder meer te maken met het feit dat een aantal spelers in ploegendiensten werkt.’’

Het aantal gele en rode kaarten is onder Tatli fors teruggelopen. ,,Toen ik hier kwam, was het bijna onmogelijk om oefenwedstrijden te regelen. Nu bellen clubs zelf. Dat zegt genoeg. Ook hoger spelende clubs willen graag tegen ons spelen juist omdat we ook een ploeg hebben die wil voetballen.’’

De aanwezigheid van Tatli lokt ook nieuwe spelers. ,,We hebben er dit seizoen vier spelers bij die voor het eerste elftal in aanmerking komen. Suleyman en Mehmet Koyuncu, geen familie, van SVW, Ercan Özdemir van VV Oss en Muhammet Col van Leerdam Sport. Bovendien is Mevlut Elmar, hij kwam vorig seizoen van LRC, nagenoeg herstelt van een zware kruisbandblessure. We zijn derhalve een stuk sterker geworden. Dat blijkt ook wel uit de resultaten in de voorbereiding. Zo hebben we voor de beker gewonnen van VVAC, Emma zaterdag en OMC. We gaan komend seizoen dan ook voor een periodetitel en een plek in de top vijf,’’ aldus Tatli die wil benadrukken dat hij ook de beschikking heeft over twee uitstekende begeleiders. ,,Harun Duman en Zafer Balaban staan heel dicht bij de groep en nemen mij veel werk uit handen.’’

 © Foto en tekst Jan Volwerk

De woonkamer van zijn vrijgezellenflat in Papendrecht is keurig opgeruimd. De andere deuren naar de diverse kamers zitten veilig dicht. Een ruime bank, een grote televisie. Schaeffer, in het dagelijks leven lasser in de scheepsindustrie van beroep, vermaakt zich wel. Hij is net terug van vakantie op Mallorca.

,,Zoals altijd ben ik lekker weggeweest met mijn vrienden. We hebben een paar fantastische weken gehad. Ik ben nu weer volop in training. Ik ben aan het lopen, ga naar de sportschool. Laat de competitie maar beginnen. Ik ben er klaar voor. Topfit en gretig. Ik heb overigens de laatste acht maanden ook niet stil geweest. Ik ben gewoon door blijven trainen. Ik heb er vooral voor gezorgd dat mijn spieren sterker zijn geworden. Ik sukkelde al een lange tijd met een vervelende hamstringblessure. Die drie maanden dat ik bij Alblasserdam heb gevoetbald, heb ik eigenlijk constant last gehad. Die gedongen rustperiode is dus eigenlijk wel goed voor me geweest.’’

Na de breuk met Alblasserdam waar Schaeffer niets over krijt wil, was er nog een flirt met Papendrecht zondag. ,,We kregen de overschrijving echter niet rond. Ik heb daar niet echt lang om getreurd.’’

De keuze voor zijn nieuwe club Nieuw-Lekkerland was snel gemaakt. ,,Ik kende de club al vrij goed. Ik ben daar wel eens uitgenodigd door collega’s. En ik heb het elftal vorig seizoen vaak zien spelen. Een onwijs gezellige club, die bovendien op niveau speelt. Voor mij een ideale omgeving om te presteren. Vooral de gezelligheid heb ik de laatste jaren wel gemist. Voor Alblasserdam zat ik bij RVVH. Omdat ik bij die club in de voorbereiding een enkelblessure opliep en geopereerd moest worden, heb ik het hele seizoen achter de feiten aangelopen. Toen mijn enkel halverwege het seizoen genezen was, kreeg ik last van mijn hamstring.’’

En dat terwijl Schaeffer het jaar daarvoor, bij Rijsoord, misschien wel zijn beste seizoen uit zijn loopbaan beleefde. ,,Ik was niet alleen topscorer, maar had ook de meeste assists achter mijn naam.’’

De geboren Dordtenaar begon, terwijl hij nog in de oudste stad van Holland woonde, zijn voetballeven bij De Alblas. ,,De meeste Dordtse clubs trainde ’s middags met d ejongste jeugd. Dat vond mijn vader niets en hij bracht me daarom naar De Alblas. Misschien ook wel met voorbedachte raden. Een paar jaar later verhuisden wij immers naar Alblasserdam. Bij die club heb ik in de C- en B-junioren gespeeld omdat de vriendjes uit mijn klas daar lid waren. Daarna ben ik op de voetbalschool van FC Dordrecht terecht gekomen. Ik was echter te licht. Zij adviseerden mij vanwege het niveau om naar Papendrecht te gaan. Op mijn zeventiende stond ik in het eerste van De Alblas. Papendrecht zaterdag zag ik niet zitten, voor het eerste van de zondag was ik destijds niet goed genoeg en ik had geen trek om op zondag vroeg op te staan om met Papendrecht 2 ergens in Limburg te spelen. Ik heb bij De Alblas nog samen met Bart Toom gevoetbald.’’

Pippi Pruijmboom haalde Schaeffer naar ’s-Gravendeel. ,,Daar heb ik drie prachtige en gezellige jaren beleefd. Een mooie warme club.’’

Schaeffer kijkt uit naar komend seizoen. ,,We krijgen een mooie competitie met ploegen als Rijsoord en Kozakken Boys, waar ik veel mensen ken. Wel jammer dat de broertjes Kevin en Danny van Valen en Remi Spier, goede vrienden van mij, niet naar Lekkerland komen. Lekkerland had met die gasten goud in handen gehad.’’